صائب تبریزی › شمارهٔ ۱۷۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تا چند ز رسوا شدن راز توان سوخت؟ / از بی تهی اشک نظرباز توان سوخت
مردیم درین خانه دلگیر قفس، چند / از شوق هم آغوشی پرواز توان سوخت؟
واسوختگی شیوه ما نیست، وگرنه / از یک سخن سرد دل ناز توان سوخت
گر در گذری از سر یک غنچه تبسم / از شعله غیرت دل اعجاز توان سوخت