صائب تبریزی › شمارهٔ ۱۷۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

رخسار تو شاداب تر از لاله طورست / شبنم گل سیراب ترا دیده شورست
بسیار به از صحبت ابنای زمان است / در مشرب من، خلوت اگر خلوت گورست
خواری ز طمع دور نگردد که عصاکش / هر چند که در پیش بود پیر و کورست