صائب تبریزی › شمارهٔ ۱۸۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

از خموشی هر که سر در جیب فکرت می برد / در سخن از دیگران گوی سعادت می برد
آنچنان کز پنبه می سازند پاک آیینه را / خامشی از سینه من گرد کلفت می برد
مصرع برجسته در هنگامه دلمردگان / چون چراغ روز بر پروانه حسرت می برد