صائب تبریزی › شمارهٔ ۱۸۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ناله بلبل به بال شیون ما می پرد / چشم شبنم در هوای گلشن ما می پرد
آفتابی هست در طالع شبستان مرا / یک دو روزی شد که چشم روزن ما می پرد
از فغان ما گلستانت بلند آوازه شد / شعله حسنت به بال دامن ما می پرد
حاصل ما تنگدستان را به چشم کم مبین / چشم برق از اشتیاق خرمن ما می پرد