صائب تبریزی › شمارهٔ ۱۸۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ناله من بزم عشرت را مصیبتخانه کرد / اشک شور من نمک در دیده پیمانه کرد
تازه شد زخم هواداران، مگر باد صبا / زلف مشکین ترا در دامن خود شانه کرد؟
(در گلستانی که روید دام چون سنبل ز خاک / بلبل دون همت ما میل پروازی نکرد)