صائب تبریزی › شمارهٔ ۱۹۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

می چسان مغز من آتش روان را پرورد؟ / روغن بادام چون ریگ روان را پرورد؟
زود باشد غوطه در بحر تهیدستی زند / چون صدف هر کس یتیم دیگران را پرورد