صائب تبریزی › شمارهٔ ۱۹۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

من کیم تا دست امیدم به آن دامن رسد؟ / این مرا بس کز رهش گردی به چشم من رسد
نیست هر گوشی حریف ناله جانسوز من / آتشی کو تا به فریاد سپند من رسد؟