صائب تبریزی › شمارهٔ ۱۹۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تا دل از زلفش جدایی کرد از جان سیر شد / نافه تا افتاد دور از ناف آهو پیر شد
روزی لب تشنگان را می دهد سامان خدا / دایه هر خونی که خورد از دست طفلان، شیر شد