صائب تبریزی › شمارهٔ ۱۹۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هر قدر نقاش نقش او به دقت می کشد / چون نظر بر رویش اندازد خجالت می کشد
شعله جواله یک نقطه است چون ساکن شود / سیر و دور سالکان آخر به وحدت می کشد
آبروی جرم اگر این است، در دیوان عفو / عاصی از ناکرده بیش از کرده خجلت می کشد