صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۰۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هیچ کس بی گوشمال روزگار آدم نشد / غوطه تا در خون نزد شمشیر صاحب دم نشد
نیست گوهر را به از گرد یتیمی کسوتی / از غبار خط صفای چهره او کم نشد
از شکست خویش بالاتر نباشد هیچ فتح / نیست استاد آن که از شاگرد خود ملزم نشد