صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۰۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

یادگار عشق داغی در دل دیوانه ماند / شمع رفت از انجمن، خاکستر پروانه ماند
گریه ام در دل گره شد، ناله ام بر لب شکست / وای بر قفلی که مفتاحش درون خانه ماند
زیر سقف آسمان نتوان نفس را راست کرد / در دل ما آرزوی نعره مستانه ماند