صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۰۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

رفت ایام جوانی، شوق در جانم نماند / هایهوی عندلیبان در گلستانم نماند
از پشیمانی سخن در عهد پیری می زنم / لب به دندان می گزم اکنون که دندانم نماند