صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۱۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

فتنه و آشوب از هر سو به من رو کرده اند / تا دگر چشمان پرکارش چه جادو کرده اند
چشم آهو چشم من هرگز به این مستی نبود / گوییا در سرمه اش بیهوشدارو کرده اند