صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۱۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گه لب لعلش دهد دشنام و گه تحسین کند / هر نفس خود را به رنگی در دلم شیرین کند
دانی از خارا بریدن مطلب فرهاد چیست؟ / می کند مشقی که چون جا در دل شیرین کند