صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۲۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

میان نور و ظلمت عالمی دارم، نمی دانم / که شامم صبح یا صبح امیدم شام می گردد
به گمنامی قناعت کن دل روشن اگر خواهی / که در چشم نگین عالم سیاه از نام می گردد