صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۲۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ز عشق افزون تمنای دل خودکام می گردد / ز خورشید قیامت این ثمرها خام می گردد
ز همواری نگین تا نامور گردید دانستم / که هر کس می شود هموار، صاحب نام می گردد
سگ لیلی به جز لیلی نگردد آشنا با کس / وگرنه آهوی وحشی به مجنون رام می گردد