صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۲۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

کسی تا کی برای رزق دل بر آسمان بندد؟ / به جاب آب، آب رو به جوی کهکشان بندد
ز بس تلخ است کامم از حدیث تلخ، حیرانم / که چون با راستی نی را شکر در استخوان بندد