صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۲۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

خطش خورشید را در دامگاه هاله می آرد / رخ او جام می را در لباس لاله می آرد
نه از تیشه است کوه بیستون را ناله و زاری / شکوه حسن شیرین سنگ را در ناله می آرد