صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۲۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

نهال قامت او کی مرا از خاک بردارد؟ / که چون نقش قدم افتاده ای در هر گذر دارد
شدم خاک و نیامد بر سر خاکم خدنگ او / مگر از بال عنقا ناوک ناز تو پردارد؟