صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۳۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ازان فرهاد دایم جای در کوه و کمر دارد / که از هر لاله نقش پای گلگون در نظر دارد
دلم از فکر مژگانش نمی آید برون صائب / همیشه خون گرم من جدل با نیشتر دارد