صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۳۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چه زنگ از خاطر من دیده نمناک بردارد؟ / چه گرد از روی برگ تاک، اشک تاک بردارد؟
نمی اندیشد از زخم زبان چون عشق کامل شد / که سیل تندرو از راه خود خاشاک بردارد