صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۳۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گه تبسم از لبش، گاهی سخن گل می کند / فتنه ای هر دم ازان کنج دهن گل می کند
با حجاب او چه سازم کز نسیم یک نگاه / عارض او از عرق صد پیرهن گل می کند