صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۴۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چشم مستت سرمه را بیهوشدارو می کند / زهر قاتل وسمه را آن تیغ ابرو می کند
بر گلستانی که آن شمشاد بالا بگذرد / سرو را انگشت حیرت بر لب جو می کند