صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۴۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چرخ در گردش بود تا دل به جای خود بود / شوق در راه است تا منزل به جای خود بود
از شکست شیشه درهم نشکند بال پری / تن اگر از پا درآید دل به جای خود بود