صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۴۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

یاد ایامی که رویش را بهار شرم بود / با حیا هنگامه نظاره او گرم بود
یک ته پیراهن آمد تا به کنعان باد مصر / بس که روی دشت از آواز زلیخا گرم بود