صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۵۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

شمع دل را روشنی در وقت خاموشی بود / راحتی گر هست در خواب فراموشی بود
لب چو کردی آشنای می، لب پیمانه باش / در سر مستی سخن داروی بیهوشی بود