صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۵۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آنچه آن روی لطیف از سایه مژگان کشید / کی عذار ماه مصر از سیلی اخوان کشید؟
عاشقان را از تمتع مانعی جز شرم نیست / در حریم وصل می باید مرا هجران کشید
می توانی گنج ها از نقد وقت اندوختن / گر توانی پای خود چون کوه در دامان کشید