صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۶۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گل نشکفته من در چمن هرگز نمی خوابد / به شبنم در ته یک پیرهن هرگز نمی خوابد
چه اظهار ندامت می کنی از کار خود خسرو؟ / به این افسانه خون کوهکن هرگز نمی خوابد