صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۷۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

کم و بیش جهان در نیستی همسنگ می گردد / به دریا سیل الوان چون رسد یکرنگ می گردد
برآی از قلزم افسرده امکان به چالاکی / که در یک ساعت اینجا اشک نیسان سنگ می گردد