صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۷۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

نفس را یاد رویش شعله بی باک می سازد / نسیم زلفش از دل سینه ها را پاک می سازد
رخش هر خون که در دل کرد، شد خط عذرخواه او / که خون از مشک گشتن راه خود را پاک می سازد