صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۷۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تماشای تو از دل سینه ها را پاک می سازد / شکرخند تو جانها را گریبان چاک می سازد
نمی آید ز شوخی بر زمین پا آن ستمگر را / به امید چه عاشق خویشتن را خاک می سازد؟