صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۹۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چه لذت دیدن رخسار آن مه پاره می بخشد / که عاشق هر دو عالم را به یک نظاره می بخشد
غلط بخشی تماشا کن که خورشید بلنداختر / ز گلها رنگ می گیرد به سنگ خاره می بخشد