صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۹۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

همان خشک است مژگان گر به خوناب دگر غلطد / نگردد رشته تر چندان که در آب گهر غلطد
که بیرون می دهد راز گلوسوز محبت را؟ / عجب دارم ز دست رعشه داران این گهر غلطد