صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۹۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گرانخوابی که آه سرد را مهتاب می داند / نسیم صبح محشر را فسون خواب می داند
گهی با درد می غلطم، گهی با داغ می جوشم / به غیر از من که قدر صحبت احباب می داند؟
عیار زهد بی کیفیت تسبیح داران را / نگاه عارف از خمیازه محراب می داند