صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۹۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دل سودایی من یار را اغیار می داند / سر زانوی وحدت را سر بازار می داند
ز روشن گوهران عیب نمایان است غمازی / وگرنه سینه ام آیینه را ستار می داند
کند شاخ بلند از کودکان گل را سپرداری / سر سودایی منصور قدر دار می داند