صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۰۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

خوشا دردی که هر مو بر تن من در خروش آید / به هر پهلو که غلطم ناله زخمی به گوش آید
به بزم عیش نتوان دید خالی جای جانان را / چو بینم شیشه ای خالی ز می خونم به جوش آید