صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۰۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آن که چشمان ترا نشأه بیهوشی داد / مستمندان ترا ذوق جگرنوشی داد
لب فرو بستنم از ناله ز بی دردی نیست / نفس سوخته ام سرمه خاموشی داد