صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۱۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گر چنین سرو ز بالای تو درهم گردد / طوق هر فاخته ای حلقه ماتم گردد
دولتی را که چو خورشید رسد وقت زوال / نورش افزون شود و سایه او کم گردد