صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۱۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

اگر ابروی تو محراب نمازم گردد / کعبه پروانه صفت گرد نیازم گردد
به گریبان نرسد نکهت دامن دارش / جامه یوسف اگر پرده رازم گردد