صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۱۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

عیب در چشم و دل پاک هنر می گردد / کف بی مغز درین بحر گهر می گردد
چون کند عاشق بی تاب عنانداری خود؟ / کز نشیب آب به پابوس تو برمی گردد!