صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۲۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

با رخت آینه خوش عیش تمامی دارد / شانه با هر شکن زلف تو دامی دارد
عمرها رفت ز وارستگی و می سوزم / تب واسوختگی طرفه دوامی دارد