صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۲۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

رهنوردی که مدارش به توکل گذرد / گر قدم بر سر دریا نهد از پل گذرد
کی به فکر خس و خاشاک من افتد برقی / کز سیه خانه لیلی به تغافل گذرد