صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۳۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

سخنی کز دهن تنگ تو برمی آید / راز غیب است که از پرده بدر می آید
از گلستان در و دیوار و ز آیینه قفاست / آنچه از حسن تو ما را به نظر می آید
آمد کار من و رشته تسبیح یکی است / که ز صد رهگذرم سنگ به سر می آید