صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۳۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

مگر از ناله بلبل دل ما بگشاید / ورنه پیداست چه از باد صبا بگشاید
می تواند گره از غنچه پیکان وا کرد / هر نسیمی که دل تنگ مرا بگشاید
صبح را بخیه انجم نشود مهر دهن / نتوان بست دری را که خدا بگشاید