صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۳۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دو دل شوم چو به زلفش مرا نگاه افتد / چو رهروی که رهش بر سر دو راه افتد
فروتنی است برازنده از سرافرازان / که خوشنماست شکستی که بر کلاه افتد