صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۴۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چو دست خود به دعا می پرست بردارد / به باغ گریه کنان تاک دست بردارد
دعای صبح بناگوش بی اثر شده است / دگر کسی به چه امید دست بردارد؟