صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۴۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

به آه سرد دل خود دو نیم باید کرد / چو غنچه خنده به روی نسیم باید کرد
ندا کند به زبان بریده زلف ایاز / که پا دراز به حد گلیم باید کرد
دلی که جمع ز ذکر خفی چو غنچه شود / ز ذکر اره چه لازم دو نیم باید کرد؟