صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۴۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ز سرنوشت قضا احتراز نتوان کرد / گره به ناخن از ابروی باز نتوان کرد
مرا ز عالم تکلیف عشق بیرون برد / چو دل به جای نباشد نماز نتوان کرد
اگر ز لوث ریا سجده گاه باید پاک / به غیر دامن مستان نماز نتوان کرد