صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۵۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

سخن چو هر دو لب او به یکدگر می خورد / چو رشته غوطه به سرچشمه گهر می خورد
سفر گزین که به چشم جهان شوی شیرین / عزیز مصر شب و روز این شکر می خورد
خوش آن ملال که از آستین مرهمیان / نسیم سوده الماس بر جگر می خورد