صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۵۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دل رمیده به این خاکدان نمی سازد / به هیچ وجه شرر با دخان نمی سازد
به خارخار قفس بلبلی که خوی گرفت / دگر به خار و خس آشیان نمی سازد
فغان من که دل سنگ را به درد آرد / غنیمت است ترا مهربان نمی سازد